เงา View my profile
ลมหนาวพัดผ่านร่างไร้วิญญาณสิง ทุกสิ่งเธอยอมให้สายลมนำพา
จะร้อนจะเย็นไม่สะเทือนวิญญา บอกลาสัมผัสผ่านพ้นไปนิรันด์
บ้างว่าเธออ่อนแอแพ้พ่ายไม่สู้ อดสูบอกลาชีวิตไว้กลางคัน
บ้างกล่าวเธอนั้นใจเด็ดมหันต์ ที่หั่นเวลาตัวเองไม่เกรงใจใคร
ลมหนาวพัดผ่านเปลวไฟในเมรุ สาธุหลายคนกล่าวอโหสิในใจ
เธอไปแล้วแม้ไม่รู้ว่าไปไหน ฉันหวังไว้ให้ลมพัดไปดั่งใจเธอ
ฉันเป็นหนึ่งในล้านคนที่ค้นหา รักแท้
ที่ใครๆบอกว่าอย่าไปดิ้นรนและ คาดหวัง
หลายคนบอกให้ทำตัวสบายๆ เอาไว้
ถ้ารักนั้นมันจะมีใครคนนั้นคง มาเอง
ฉันเองบางครั้งดิ้นรนไปทั่วเพื่อ ค้นหา
เพราะเวลาผ่านไปจนใจเริ่มไม่ อยากรอ
ค่อนชีวิตแล้วสินะยังไม่เห็น รักแท้
จะให้รอจนไม่อยากรักใครสักคน ใช่ไหม
ไม่ว่าจะนิ่งจะเดินหรือวิ่งไล่ตาม หารัก
หรือจะรอเรื่อยๆไปวันๆมันก็ งั้นๆ
ยิ่งนานหัวใจยิ่งแห้งเหือดโหยหา ร่ำร้อง
กระหาย รักสักหยดมาหล่อเลี้ยง ยาใจ
ในวัยเยาว์ ฉันช่างกระหายอยากรู้นั้น อย่างรู้นั้นอยากรู้นี่
ความรู้คือขุมทรัพย์ที่ควรหาไว้ใช้เพื่อการมีชีวิตอยู่
ด้วยความอยากได้ความรู้บางครั้งต้องสูญเสีย
หยาดเหงื่อและน้ำตาเพื่อแลกมันมา...
แต่..ในตอนนี้ทำไหมฉันรู้สึก...อยากว่างเปล่านะ
ไม่อยากให้ในหัวมีความรู้ใดมากมายนัก
อยากปิดการรับรู้แล้วขว้างความรู้ออกจากสมอง
ไปจากฉันให้หมดได้ไหมความรู้ ที่แสนหนักอึ้ง และทำให้เหน็ดเหนื่อย
ฉันอยากเป็นคนโง่...ที่เดินตัวเบาสบาย...แม้ไร้ซึ่งจุดหมายปลายทางก็ช่างมัน
นั่งดูแมงมุมที่กำลังชักใยในห้องนอน เหมือนเขาจะไม่อาทรเดือดร้อนเรื่องใด
เมื่อเขาขึงตาข่ายที่เป็นทั้งบ้านและโต๊ะอาหารเสร็จ เขาก็ไปสงบนิ่งอยู่อีกมุมหนึ่งของรัง
ฉันขยับตัวหลายรอบและเหลือบตาดูเข็มนาฬิกา นานนับชั่วโมงเขาก็นิ่งๆจริงไม่มีขยับ
ฉันนับเวลาผ่านไปครึ่งวันก็ยังอยู่ในท่าเดิม ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยกับชีวิตเขา
หลังจากออกไปข้างนอกแล้วเข้ามาใหม่ ฉันเปิดไฟในห้องมองไปที่แมงมุมตัวเก่า
ยังไม่ขยับอีกนะทำได้อย่างไรนะ อยู่กับรังว่างเปล่าอยู่คนเดียวและไม่ขยับไปไหนเลย
การจับใจ ยากยิ่งกว่า การทำสิ่งใดในโลก มันโบยโบกโยกย้ายไร้ถิ่นฐาน
ใจเราแท้ๆแต่บางครั้งลืมเรือนชาน เที่ยววิ่งพล่านไม่พึงคำนึงถึงตัวตน
จะเร่าร้อนทุรนทุรายทำไหมหนอ จะเกิดก่อกี่ความจริงกี่ความฝัน
ใจเจ้าลืมไปไหมว่าเวลาเรามีกัน เธอกับฉันกายกับใจจึงสงบพบความจริง
เอาคำว่ารักของเธอ เก็บไว้ในใจนานแค่ไหน
ที่เคยสงสัยหรือเปล่า ว่าวันใดเธอจะได้ใช้
เธอทนเหงาทนเศร้าอยู่ ไม่ยอมให้ใครเข้ามา
คนนั้นคนนี้เธอก็ว่า ไม่ดีพอไม่พอที่จะรัก แล้วเมื่อไหร่ คนไหนกันหนอ จะมาให้เธอรัก
หรือคนที่ควรจะรัก ได้ผ่านไปแล้ว เธอมองข้ามเขาไป แล้ว คนที่คู่ควรตัวเธอ ไม่กลับมาแล้ว
จะเก็บรักไว้ทำไหม อีกละเธอ
อยู่กับคำว่าเสียใจทุกวัน คิดว่ามันคุ้มไหม
กับการไม่ลองรักคนสักคน เพราะมีคำว่ากลัวติดอยู่ในใจ
ไม่เคยเห็นน้ำตาของเธอ ไหลเอ่อให้กับคำว่ารัก
แต่ฉันเห็นน้ำตาของเธอซึม ให้กับคำว่าเหงา
มันก็คงแล้วแต่ที่เธอจะคิด เพราะชีวิตทั้งชีวิต เป็นของเธอ
edit @ 17 Feb 2008 09:02:47 by เงา
ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เราทำไม่ได้ดังใจ หวังไว้มากมายแต่สุดท้าย ย้อนกลับที่จุดเดิม
อีกครั้งที่ต้องทนกับคำว่าคนขี้แพ้ อีกครั้งที่พังลงทับใจให้ช้ำซ้ำรอยเก่าๆ รอยเดิม
พังลงแม้จะเตรียมตัวเตรียมใจมากมาย พังลงแม้จะยอมแลกด้วยกายและใจบางส่วน
ขอเพียงให้ได้สัมผัสความสำเร็จสักครั้ง แต่ยังไม่พอวันนี้ฉันรู้เพราะฉันยังแพ้
เริ่มไหม่ได้ไหมใจมันยังไม่มีคำตอบให้ แล้วฉันจะหวังอะไรจากใจนี้ได้อีกไหม...ใครบอกที
edit @ 16 Feb 2008 09:36:32 by เงา
ถ้าฉันมีเทวดาประจำตัวคอยปกปักรักษา
เทวดาของฉันจะมีหน้าตาเป็นเช่นไรนะ
ถ้าเขาอยู่กับฉันตลอดเขาคงเหงาน่าดู
เพราะเราต่างคนต่างอยู่ไม่รู้สื่อสารกันยังไง
คืนนี้ถ้าฉันนอนนับดาวไม่หลับตาลงได้
เพราะความเจ็บปวดของร่างกายและจิตใจ
เทวดาประจำตัวของฉันคงต้องร่ำให้
เพราะเสียใจที่ดูแลฉันไม่ดีพอ
edit @ 15 Feb 2008 17:58:16 by เงา
คนใจดีมีรอยยิ้มให้ทุกคน แม้หมองหม่นไม่เคยสะเทินไหว
เดินหน้าตามรอยฝันอันแสนไกล ใครไม่รู้แต่เขารู้เขาสู้ทน
ฝันเล็กๆได้มีส่วนทำโลกใบนี้ ให้เป็นที่อบอุ่นใจให้ลูกหลาน
ฝันไปว่าอีกไม่ช้าอีกไม่นาน กาลเวลาก็จะใกล้ถึงจุดหมาย
คนใจดีทำดีต่อไม่รอฝัน วันและวันเปลี่ยนทุกข์เปนสุขสม
กลับคำสาปแช่งให้ร้ายกลายเป็นลม คอยทับถมความชั่วร้ายในจิตใจ
คนทำดีทำดีได้แสนสั้น โลกนี้นั้นมันไม่คู่ควรคนงามใส
โลกแสนงามที่ทุกคนฝันในใจ เขาได้ไปก่อนใครเพราะ...เขาดีพอ
by เงา
edit @ 15 Feb 2008 08:48:57 by เงา