whoiam

ช่วงนี้ฉันไร้ซึ่งความสุข ร่างกายป่วยไข้หาสาเหตุไม่เจอ
รอบกายฉันมีคนกะลังจะตายอยู่คนหนึ่ง
ญาติพี่น้องมาเฝ้านอนเป็นเพื่อน
เพราะเผลอแกจะละเมอไปหาที่ตาย
ฉันนอนไม่หลับมาหลายเดือนแล้ว
มุมสงบในจิตใจที่มีไว้เกาะเกี่ยวให้หลับไหล หายไป
คืนนี้เป็นคืนที่สองที่ฉันเฝ้ามองในความมืดจนใกล้สาง
ท่ามกลางความคิดนับพันที่วิ่งวุ่นในหัวใจที่เต้นแผ่วๆลง
"ถึงเวลาที่ยต้องยอมรับมัน" หัวใจฉันบอกทุกส่วนของกาย
ยอมรับร่างกายที่แสนอ่อนแอและน่าเบื่อหน่ายนี้
ยอมรับสิ่งรอบกายที่ดูโหดร้ายแสนหดหู่ ยอมรับสะ
ฉันเฝ้าตอกย้ำกับตัวเอง
ว่ามันคือชีวิตเรา ฉันไม่นอนแล้ว
ลุกขึ้นไปยิ้มรอแสงตะวันที่หน้าต่าง
จะป่วย จะเจ็บ จะขี้ริ้วขี้เหร่เพียงใด 
วันนี้ฉันจะเริ่มมีความสุขกับ มัน

ปล.ขอบคุณ ~eVe~ ที่เป็นแรงบันดาลใจเขียนข้อความนี้