whoiam

คนธรรมดาคนหนึ่ง คงจะไม่รู้อะไรมากไปกว่าคนทั่วไป
คนธรรมดาคนหนึ่ง ยามเจ็บช้ำทางออกอาจดูโง่ๆ บางคนอาจไม่เข้าใจ
ในเวลาเหงาอาจเดินเล่นยันเช้า เวลาเศร้าอาจยิ้มกับใบไม้ไหว
ท่ามกลางผู้คนตอนกลางวัน คงไม่แปลกที่คนนี้จะแอบมองหาพระจันท์
เล่นซ่อนหากับเงาของตัวเอง ในซอกตึกที่เสียดฟ้ามีเงาเวลาล้อมวง
คนธรรมดาคนหนึ่ง คงไม่มีปีกบินหนีไปหยอกกับนกบนฟ้า
ไม่โดดเด่นเป็นที่จับตาให้สนใจ และคงเปนเช่นนี้ไปจนนิจนิรันดิ์

 

โดนคำว่ารักทำร้ายมาใช่ไหม  เจ็บหัวใจที่ไปคาดหวังเสียเกินฝัน
คิดว่ารู้จักในรักในกันและกัน  คิดว่าฉันเท่านั้นมันบ้าไปฝ่ายเดียว
รักในมุมของเธอเป็นของเธอ  คิดเสมอมีเขาต้องมีเราเข้ามาเกี่ยว
อยู่กับรักรักหนอรักเพียงฝ่ายเดียว  รักพันเกี่ยวสองใจให้หลงทาง
มารู้สึกเหมือนจะสายเกินจะแก้  หัวใจแพ้พังยับเยินเดินไม่ไหว
ฟ้ามืดหม่นฝนพรำเปียกปอนใจ  หนาวข้างในไหวระริกทั้งร่างกาย
ทิ้งตัวลงตรงริมทางวางใจเถิด  จะก่อเกิดธุลีทรายรับใจไว้
ให้รอยน้ำตาหลั่งลงตรงรอยทราย  ให้รักพังพัดหายคล้ายฝุ่นลม

 

 

ช่วงนี้ฉันไร้ซึ่งความสุข ร่างกายป่วยไข้หาสาเหตุไม่เจอ
รอบกายฉันมีคนกะลังจะตายอยู่คนหนึ่ง
ญาติพี่น้องมาเฝ้านอนเป็นเพื่อน
เพราะเผลอแกจะละเมอไปหาที่ตาย
ฉันนอนไม่หลับมาหลายเดือนแล้ว
มุมสงบในจิตใจที่มีไว้เกาะเกี่ยวให้หลับไหล หายไป
คืนนี้เป็นคืนที่สองที่ฉันเฝ้ามองในความมืดจนใกล้สาง
ท่ามกลางความคิดนับพันที่วิ่งวุ่นในหัวใจที่เต้นแผ่วๆลง
"ถึงเวลาที่ยต้องยอมรับมัน" หัวใจฉันบอกทุกส่วนของกาย
ยอมรับร่างกายที่แสนอ่อนแอและน่าเบื่อหน่ายนี้
ยอมรับสิ่งรอบกายที่ดูโหดร้ายแสนหดหู่ ยอมรับสะ
ฉันเฝ้าตอกย้ำกับตัวเอง
ว่ามันคือชีวิตเรา ฉันไม่นอนแล้ว
ลุกขึ้นไปยิ้มรอแสงตะวันที่หน้าต่าง
จะป่วย จะเจ็บ จะขี้ริ้วขี้เหร่เพียงใด 
วันนี้ฉันจะเริ่มมีความสุขกับ มัน

ปล.ขอบคุณ ~eVe~ ที่เป็นแรงบันดาลใจเขียนข้อความนี้

 

ดอนเด็ก ฉันร่ำรวย มีเพื่อนเล่นมากมาย
เราเล่นบนต้นไม้ กลางทุ่งหญ้า
เวียกว่ายหยอกล้อในสายธารา
เสียงหัวเราะเราดังก้องกลางขุนเขา
ตอนนี้ ฉันมีสิ่งของมากมาย
มีของถูกของแพงรายล้อมตัวฉัน
มีเพื่อนเพิ่มขึ้นทุกวี่วัน
เพื่อนคนนี้ เพื่อนคนไหน ไม่มีใครเล่น...กับฉันเลย

edit @ 14 Feb 2008 19:41:45 by เงา

หากเกลียดกันมากจนไม่อยากจะพบ หน้าฉันในโลกนี้
ก็ยินดีนอนลงข้างกายเธอ ไม่หนีไปไหน
ขอสามเข็มให้เธอปักลงตรงกลางใจ
คนๆนี้ก็จะไปจากเธอตลอดกาล ดังใจปอง
เข็มที่ 1 ขอให้ฉีดความเย็นชา ปราถนาให้ใจไร้สนอง
เข้มที่ 2 ปักลงให้หลับไหล ฝันลอยไปฝ่ายเดียวไร้จุดหมาย
เข็มสุดท้ายเชิญเถิดแทงความตาย ร่างสลายละลายลับตาเธอ

 

 

 

เคยคิดถึงวันเวลากลางแสงแดดอุ่น ที่มีเราบ่มสัมพันธ์ร่วมกัน
มันช่างแสนเป็นภาพตราในหัวใจ เอาไว้ใช้คิดถึง ยามอ่อนล้าสับสน
ท่ามกลางอากศร้อนในใจทุรนทุราย สายฝนจากเธอผ่อนคลายได้เสมอ
ขอบคุณ เป้นคำที่อาจดูน้อยไป  กับการให้ที่ได้รับจากเธอ
จะเอาความรักที่ได้จากเธอไปสู้ความจริง ให้ทุกสิ่งรอบตัวได้เห็นรักจริงใจเสมอ
จะเยียวยาหัวใจที่แสนยับเยินมา ด้วยรักแท้ที่ไม่ต้องรอคอยอีกต่อไป
...ให้ไอแดดอุ่นสัมผัสเรากลางหัวใจ

ใครบางคนอยู่กับความเดียวดาย จะตายก็ไม่ตายยังหายใจต่อ... ได้แต่เฝ้ารอ
รอคอยคืนวันและน้ำตาเยียวยา รักษาแผลในหัวใจ
คนหนึ่งคนที่เล่นละครอยู่ท่ามกลางผู้คน  เป็นล้านคนช่างอดทนทนกับความเหงาใจ ไม่รู้ทำไหม
จึงได้วกวนและสับสนเพียงนี้ หนอเราทำไหมต้องเป็น
เป็นคนเสียใจ เป็นคนแพ้ร่ำไป ไม่มีดี ไม่มีใครมองเห็นสักที รอมานานฟ้านั้นไม่ใยดี
หรือฟ้าที่กว้างใหญ่ มองไม่เห็นว่าใคร... แสนดี ฟ้าไม่มีตา
ปิดฉากลงกับบทเดิมๆทุกวัน ซ้ำไปซ้ำมา จะตายก็ยังไม่ตายยังไม่ใช่ บทสุดท้าย
ไม่รู้เมื่อไรถึงจะมาฉันรอคอย เวลาที่จะแสดงละครฉากสุดท้าย ฉากอำลา อย่าให้รอนาน กว่านี้เลย

 

ในช่วงหนึ่งของชีวิตคิดว่าเราลิขิตตัวเองได้
 แม้ไม่ทั้งหมดแต่เราคือหลักมั่นในการเป็นไป..ของทุกอย่างในชีวิตตน
มาในวันนี้ความคิดนั้นช่างเปลี่ยนแปลงนัก
  แม้แต่ร่างกายเราบางส่วนมันก็ไม่ทำตามเราสั่ง...ป่วยการสั่งจิตใจเราเอง
คำถามที่ถามตัวเองบ่อยเหลือเกินช่วงนี้คือ...ชีวิตเราเป็นของใคร

edit @ 9 Feb 2008 12:42:50 by เงา

edit @ 10 Feb 2008 16:56:11 by เงา

ความเป็นตัวตนของคนแต่ละคนสำคัญมาก
ซึ่งมีความสัมพันธ์กับจิตวิญญาณของคนๆนั้น
จริงๆมนุษย์ล้วนเกิดมาแตกต่างกันแม้แต่เปลือกนอก
ป่วยการที่จะหยั่งรู้ว่าข้างในจิตใจจะแตกต่างกันเพียงใด
คนทุกคนอาศัยพลังใจในการขับเคลื่อนตัวตน
ซึ่งการขับเคลื่อนตัวตนนั้นล้วนวาดหวังจะเป็นไปดังใจเขามากที่สุด
การที่เขาถูกบีบคั้นให้แสดงออกในรูปแบบที่ไม่ใช่ตัวเขา
บางคนก็ต่อต้านจนยอมสละร่างเพื่อรักษาตัวตนและจิตวิญญาณไว้
จะเรียกเขาว่าผู้โง่เขลา...หรือกล้าหาญดีนะ

เวลาผ่านไปอีกนาที  พรุ่งนี้กำลังเดินมาหา
เมื่อวานเริ่มลับหายจากสายตา ที่ได้มาก็คงอยู่ไม่นาน
ผ่านไปอีกกี่นาทีถึงจะเปลี่ยน แค่ว่ายเวียนวิบวับก็ดับฝัน
แม้แกร่งกล้าท้าทายแสงตะวัน  เพียงพระจันทร์ขึ้นลงคงล้าไป
ตอนนี้เวลาเท่าไหร่เหรอ  อยากบอกเธอจะให้นับจากวันไหน
หลอกกันเองหรือรู้จริงว่าเมื่อไหร่  เวลานี้เดินทางมาจากที่ใด